Międzyregionalny Projekt II
Współfinansowany przez Unię Europejską EFOR
|
|
 |
|
Pod koniec XIX wieku Cesarstwo Austrio-Węgierskie rozpoczęło budowę łańcucha fortyfikacji wojskowych na obszarze Górnego Cadore. Miały one zapobiec niebezpieczeństwu ataków od strony nowo utworzonego państwa włoskiego w kierunku północnym, ku Dolinom Pusteria i Isarco. Pierwsze umocnienia fortyfikacyjne wzniesione zostały w latach 1884-1892 na terenach Sesto, Landro i Prato Piazza leżących na północny wschód od Tre Sassi. Dopiero później zdecydowano się zamknąć przejście ku Przełęczy Valparola dodatkowym dziełem fortyfikacyjnym– „Fortem Tre Sassi”.
Ostatecznie budowa fortu rozpoczęła się dopiero latem 1898 roku. Jego uzbrojenie stanowiły dwie armaty górskie o kalibrze 80 mm wymierzone na południe oraz dwa działa forteczne kalibru 60mm wycelowane w Przełęcz Falzarego. Obrotowa kopuła pancerna służyła podczas walk za punkt obserwacyjny i celowniczy. |
|
|
 |
|
|
Okna fortu wyposażone zostały w kraty i mogły być zamykane ciężkimi, stalowymi okiennicami. Pomieszczenia ogrzewano żeliwnymi piecami i oświetlano lampami naftowymi. W wodę zaopatrywano się częściowo zbierając deszczówkę z dachu, a częściowo pompując ją z Jeziora Valparola. W suterenie znajdowała się krypta z trzema grobowymi wnękami. W obrębie Fortu, wraz z przyległym „magazynem prowiantowym”, mogło przebywać jednocześnie ponad stu żołnierzy. |
| 5 lipca 1915 roku artyleria włoska, zgrupowana na zboczach Cinque Torri, rozpoczęła ostrzeliwanie fortu z moździerzy różnego kalibru, wśród których największe miały 210 mm. Już pierwszego dnia mury przestarzałej budowli zostały poważnie uszkodzone, nie wytrzymując naporu ognia nieprzyjaciela. Fort dosięgło skutecznie około 30 pocisków. Trzy z nich zniszczyły zupełnie jego dach, czego skutki możemy oglądać do dzisiaj. Oddziałom broniącym fortecy nie udało się odeprzeć ataku, było wielu rannych i zabitych. Fort został bezzwłocznie opuszczony. |
Początek
